Kies voor zorgverbinding op 18 maart
"Bij jullie is het tenminste duidelijk," verzuchtte mijn Belgische collega aan de telefoon aan de vooravond van de vorige Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen. Ik moest slikken. We hadden het toen over onze intelligente lockdown, de effecten voor de veiligheid in onze zorgvilla’s en de situatie rondom hun rusthuizen.
Terwijl zij worstelden met de complexiteit van de Belgische gewesten, keek ik uit het raam naar de gezamenlijke binnentuin van ons appartementencomplex en vroeg me af: In welk “gewest” bevind ik me eigenlijk op dit moment? Tegen mijn Belgische collega zei ik: “Het is bij ons niet duidelijker, we hebben het in Nederland alleen efficiënter ingewikkeld gemaakt.”
Voor de Wmo klop je aan bij de wethouder, voor de Wlz klop je aan bij een zorgkantoor dat elders zetelt en voor de Zvw onderhandel je met een verzekeraar die jouw regio als "prioriteitsgebied" (of juist niet) heeft bestempeld. Een voorbeeld.
Mevrouw Meyer en de “muur van de wet”
Mevrouw Meyer (86) woont nog zelfstandig in haar appartement in Gemeente A. Ze krijgt hulp bij het huishouden en een scootmobiel via de Wmo. Dagelijks komt de thuiszorg langs, betaald vanuit de Zvw door haar Zorgverzekeraar. Tot zover is het overzichtelijk, al krijgt ze twee verschillende facturen en bezoeken van meerdere instanties. Mevrouw dwaalt ’s nachts en de zorgbehoefte wordt te groot voor thuis.
Ze krijgt een indicatie voor de Wlz. Zodra de Wlz-indicatie binnen is, stopt de financiering vanuit de Gemeente (Wmo) direct. De gemeente haalt de scootmobiel op ("Die valt nu onder de Wlz-instelling") en stopt de huishoudelijke hulp. Echter, er is nog geen plek in de zorgvilla. Mevrouw zit tijdelijk in een vacuüm: de ene wet is gestopt, de andere heeft nog geen fysieke plek voor haar. Haar thuiszorg werd betaald door de Zorgverzekeraar (Zvw). Het zorgkantoor van haar regio hanteert andere tarieven en formulieren dan de verzekeraar. Eindelijk is er plek in een zorgvilla in een buurgemeente.
Maar net die week legde de Veiligheidsregio (die weer een andere grens hanteert dan de gemeente of het zorgkantoor) een maatregel op in verband met een virusuitbraak. Verhuizen mag even niet, tenzij er een “medische noodzaak” is die door een arts moet worden vastgesteld.
Het is wonderlijk hoe we een mens in één pennenstreek kunnen herdefiniëren: het ene moment is mevrouw Meyer een 'inwoner die ondersteuning nodig heeft' (Wmo), het volgende een 'cliënt met een zorgprofiel' (Wlz). Ze raakt verstrekt in een systeem waar ze van het kastje naar de muur loopt.
Kiezen voor de kracht van verbinding
-default.webp)
De kaart van Nederland is een lappendeken aan regionale autoriteiten en loketten. Als we de krachten van de gemeente, het zorgkantoor en welke regio dan ook écht bundelen, maken we van die lappendeken een warm en sluitend vangnet. Laten we op 18 maart 2026 met ons rode potlood niet alleen een persoon kiezen, maar kiezen voor een kandidaat met een visie waarin samenwerking geen bureaucratisch doel is, maar een gedeelde afspraak aan iedere inwoner in Nederland. Samen maken we de zorg weer overzichtelijk, nabij en bovenal menselijk.
Regelmatig schrijf ik op Zorgvastgoed.nl columns over de spanning tussen zorg, vastgoed en de menselijke maat. Want de stenen staan er wel, maar de visie kan nog wel wat specie gebruiken.
Gérard Thaens
Alle columns bekijken